Księga pomocnicza
Księga pomocnicza (często nazywana też ewidencją analityczną) to szczegółowy rejestr, który rozwija zapisy z księgi głównej. Rozbija saldo konta na konkretne pozycje: kontrahentów, dokumenty, składniki majątku czy transakcje, dzięki czemu łatwo ustalisz, skąd biorą się liczby.
Przykład
Na koncie „Rozrachunki z odbiorcami” w księdze głównej widzisz łączne saldo. W księdze pomocniczej masz listę klientów z kwotami i statusem każdej faktury.
Księgi pomocnicze muszą być zgodne z księgą główną: suma sald szczegółowych powinna równać się saldu konta syntetycznego. Zakres i sposób prowadzenia określasz w polityce rachunkowości; mogą być papierowe lub elektroniczne, byle zapewniały przejrzystość, ciągłość i możliwość uzgodnienia.
Wskazówka
Regularnie uzgadniaj salda ksiąg pomocniczych z kontami w księdze głównej — ułatwia to zamknięcie miesiąca i szybciej wychwycisz błędy.
Typowe obszary, dla których prowadzi się księgi pomocnicze:
- rozrachunki z odbiorcami i dostawcami (kontrahenci),
- środki trwałe i wartości niematerialne,
- kasa i rachunki bankowe,
- zapasy (karty magazynowe),
- wynagrodzenia i rozrachunki z pracownikami,
- podatki i inne rozliczenia publicznoprawne,
- inne obszary wymagające ewidencji analitycznej.
