Rezerwa płynności
Rezerwa płynności to bufor środków, dzięki któremu firma może terminowo płacić koszty, nawet gdy przychody wpływają nieregularnie. To praktyka zarządzania gotówką, a nie formalna „rezerwa” w rozumieniu księgowym.
Rezerwa może opierać się na własnych środkach (np. osobny rachunek lub krótkoterminowa lokata) albo na dostępnych limitach zewnętrznych (np. limit w koncie, karta firmowa). Własne środki dają większą niezależność, limity zapewniają elastyczność, ale mogą generować koszty.
Co może w praktyce tworzyć rezerwę płynności:
- gotówka na osobnym rachunku firmowym,
- łatwo dostępne, krótkoterminowe oszczędności,
- niewykorzystany limit w rachunku lub karta firmowa,
- umowa faktoringowa „w gotowości”,
- plan płatności i „poduszka” w budżecie na nieprzewidziane opóźnienia.
Prosty nawyk
Ustal minimalny poziom rezerwy i uzupełniaj ją po każdym wpływie, zanim rozdysponujesz pieniądze.
Wysokość rezerwy warto powiązać z typowymi wydatkami stałymi i zmiennością przychodów. Najlepiej, aby środki były szybko dostępne i oddzielone od pieniędzy przeznaczonych na podatki i inne zobowiązania celowe.
Krótki przykład
Klient spóźnia płatność. Firma wypłaca pensje i opłaca czynsz z rezerwy na osobnym rachunku, a po otrzymaniu należności odtwarza jej poziom.
